Çoxdandır ki, sevgi xəbərlərimi görmürdünüz, bəlkə də heç görməyəcəkdiniz, ama bu gün yaşadığım məni vadar edir bu yazını yazmağa... Bəli bu gün ölmüş hisslərimin yenidən oyandığına şahid oldum, bu gün...

Bir keçdi son ayrıldığımız günün üstündən, mən səni son dəfə gördüyümü sanırdım bir il əvvəl, ama bu gün yanıldığımı anladım. Düzdür bəzən gözlərim yollarda səni axtarsa da, sanmırdım səni görəcəyimi, çox uzağa getdiyini sanırdım, mənim səni görə bilməyəcəyim yerə... Səni unudub unutmadığımı bilmirdim, nə unutduğuma nədə unutmadığıma əmin deyildim, ama onu bil ki, hər gün ağlımın bir küncündə sən olurdun, düzdür yadıma az-maz düşsən də üzülmürdüm səni xatırlayanda, unutmamışam bilirəm, ama sadəcə unutmadığıma bu gün əmin oldum.. İlk sevdiyim idin, səni unutmağım məntiqsiz və mənim ürəksiz olduğum mənasına gələrdi, əlbəttə unutmamışdım...

Bu gün gördüm səni, yox bu hər gün kimisə görüb sənə oxşatdığım deyildi, bu həqiqətən sən idin, getdim arxanca, sənə səslənib səslənməməkdə tərəddüd edirdim, ama nəhayət səni çağırmaq qərarına gəldim... Adını çağırdım, mənə dönüb baxdığın an mənimçün elə uzun bir an oldu ki, mənə baxdığında hər şey gözümün qabağına gəldi, sənlə yaşadığım hər şey. Yaxınlaşdım sənə, salam verdim, sən də mənə.. Ama başqa deyəcək nəsə tapa bilmirdim, deyə biləcəyim heçnə yox idi zatən. Aramızda olanları, ayrılıq səbəbini, hər şeyi unutmuşdum onda, zatən çoxdan unutmuşdum, heç bir kin, nifrət bəsləmirdim sənə qarşı, sadəcə sənə baxmaq istəyirdim, sadəcə gözlərinə baxırdım... Səni görəndə bir təsəvvür yarandı məndə, sanki son dəfə dünən danışmışdıq, sanki heç ayrılmamışdıq, sanki heç 1 il keçməmişdi üstündən, siman o dərəcədə doğma idi mənə, o dərəcədə həkk olunmuşdu beynimdə, ağlımda. Sanki sən əslərdir mənlə bir yerdə olmuşdun..
Bilirsən? Sənin mənə verdiyin bir yadigarın var, o hələ də məndədir, səndən mənə qalan sadəcə odur.. Ama üzərimdə gəzdirmirdim onu, baxıb səni xatırlamayım deyə, ama bu gün təsadüfən o yadigarın mənim pencəyimin cibində idi, ilk dəfə onu cibimdə, üzərimdə gəzdirmişdim və 1 ildən sonra səni ilk dəfə bu gün gördüm, demək ki, qismətimdə var imiş... Sənin mənə vaxtilə yazdığın bütün mesajlar hələ də qalır köhnə telefonumda, sildiyimi sanırdın sən bilirəm, ama heç birinə əl dəyməmişəm, o mesajlara 1 ildir baxmasam da, silməyə hələ də əlim gəlmir, o mesajlara görə o telefonumu nə satdım, nə atdım, bəlkə bir gün baxaram deyə, oxuyaram deyə...



Heç dəyişməmişdin, həmənki qız idin, ''Balım'' dediyim qız. Baxışların, danışığın, heçnə dəyişməmişdi, ama mən dəyişdiyini sanırdım. Səni görüb, sənə səslənməklə yaxşımı etdim, pismi etdim bilmirəm, ama sadəcə onu bilirəm ki, qəlbimin səsi səni çağırdı, mən deyil. Araya bir-iki söz salıb danışırdıq, ama fikirlərim qarışmışdı, hər şey beynimdə altüst olmuşdu sanki, nə düşünəcəyimi bilmirdim, arada baxıb sənə gülümsəyirdim, ama yalançı gülümsəmə idi, içimdən qışqırmaq gəlirdi sadəcə... Və eyni zamanda sənə sarılmaq, bərk-bərk qucaqlamaq istəyirdim o an, ama bacarmırdım... Sözlərimizin tamamilə bitdiyi anda ayrılığın yaxınlaşdığını hiss etdim, ama ayaqları hərəkət etmirdi, gedə bilmirdi sənin yanından, ona görə səndən getməyini istədim, sənin getməyini gözlədim... Və getdin... Bütün xatirələri, yaşananları arxanca apardın yenə də, mən də getsəm də, ürəyim səninlə idi, sənlə bərabər gedirdi, amma nə fayda... Sadəcə bunu bilməyini istəyirdim, mən səni həqiqətən sevmişdim, sevirdim...



''Həyat hər zaman zarafat etdi mənimlə... Sənə bənzəyən üzlər, qoxuna bənzəyən qoxular, səsinə bənzəyən səslər çıxartdı qarşıma... Yada mənəmi elə gəldi, bilmirəm... Amma bu dəfə çox ciddi idi!''

Müəllif: Kamil Səmədli