Səninlə ilk tanışdığım gün... O gün elə bilirdim ki, yeni həyata başladım səninlə, səni tanıdığım üçün çox şanslı hiss edirdim özümü, ama bilmirdim ki, əslində o gündən sonra başlayırdı əzablar... Sevginin nə olduğunu bilmirdim, sən çox acı bir şəkildə olsa da öyrətdin mənə.. İlk dəfə sənə ''sevirəm'' dedim. Yox, bu yalançı, saxtakar ''sevirəm''-lərdən deyildi, əsl sevgi idi, əsl hiss idi. Artıq o gündən, səni tanıdığım gündən sənsiz bir günümü belə təsəvvür edə bilmirdim. Düzdür, arada incidirdik bir-birimizi, ama inan ki, həyatımdaən şirin incikliklər idi.. Sənə ''Balım'' deyirdim. Bu sözü fikirləşib, yada kimdənsə eşidib deməmişdim sənə, içimdən gəldiyi üçün, bir anda dedim sənə və o gündən sonra ''Balım'' oldun mənim.. Sənə ''qadası'', ''həyatım'' dediyim bəzi vaxtlarda inciyərdin məndən, ''Mənə həmişə ''Balım'' de deyirdin''. O sözləri başqasına deyərsən deyirdin.

Günlər keçdi, artıq ayrılıq qoxularını hiss etməyə başlayırdıq, bu qoxu gündən günə qatılaşmağa başlayırdı, daha da dayanılmaz hala gəlirdi sanki.. Artıq sənə ''Balım'' deyişlərimin sayı da azalırdı gündən günə. O sözü sənə deyəndə artıq daha da kövrəlirdin sən, o sözə ehtiyac duyurdun, ama deyə bilmirdim bəzən.. Hər dəfə bir-birimizə son mesajları yazırdıq, incidirdik bir-birimizi. Ama ayrıla bilmirdik. Bir müddət ayrı, bir müddət də bərabər olurduq. Ama ayrı olduğumuz günlərdə məhv olurdum sanki, istər-istəməz səndən xəbər ala bilmədiyim üçün şübhələrlə dolurdu beynim, bu şübhələrə arxalanıb hər dəfə incidirdim səni, sanki incitməklə əlimə nəsə keçəcəkdi, rahatlayacaqdım, səndən, ayrılığından intiqamımı alacaqdım. Ama əsas özümü incidirdim belə etməklə. Məni tanıyırdın az-çox, dəliqanlı idim, ayrılığı bu qədər tez qəbul edə bilməzdim, yaşadıqlarımızı unuda bilməzdim, bunu sakit qşəkildə qəbul edə bilməzdim. Qəbullanmağım uzun çəkdi, həm də çox uzun...Artıq o gün gəlmişdi, həqiqətən ayrıldığımız gün gəlmişdi.. O gün gəldiyində kaş səndən əvvəl ayrılardım dedim, kaş həqiqətləri bilməzdim, xəbərdar olmazdım dedim.. Kaş səni bu cür tanımazdım dedim.. Ama nə fayda, deməli səni bu cür tanımalı imişəm, ayrıldığımızda sərt sözlərlə, kinlə ayrılmalı imişəm... Səni tanımalı imişəm...



Ayrıldıq artıq, hər şey, bütün yaşananlar geridə qaldı, yazıldı mənim ömür səhifəmə. Yaşananları silmək olurmu? Olmur. Onun üçün də qəbullandım artıq ayrılığı, həqiqətləri, yalan sözləri. Artıq təsadüf hallarda xatırlayıram səni, bizə aid nəyisə görəndə, nəyisə eşidəndə vəya başqa səbəblərdə.. İtirdiyim vaxta da heyifliyim gəlmir, çünki elə də çox yaşamadıq səninlə, ömrümüz uzun olmadı. Sadəcə bu saf, günahsız, ləkəsiz sevgimə heyifliyim gəlir, bu sevgini ilk dəfə sənə verdiyimə heyifliyim gəlir, çünki qədrini bilmədin...



Sən bəlkə də sevmədin heç məni, bilmirəm artıq bunu, düşünmürəm heç...
Ama onu bil ki, mən səni çox sevmişdim, canımdan da çox..

Səni çox insan sevə bilər, ama uğruna yalnız Mən Ölə Bilərdim, Yalnız Mən...



Müəllif: Kamil Səmədli